Αν θέλεις στο τέλος του άρθρου μπορείς να μου βάλεις την ταμπέλα του μη δημοκράτη. Έχεις το δημοκρατικό δικαίωμα του στερεότυπου.
Δεν ζούσα στη δικτατορία ούτε στο Πολυτεχνείο.
Δεν είχα γεννηθεί ακόμη. Εκ φύσεως βέβαια, σιχαίνομαι την καταπίεση, τη λογοκρισία και το φασισμό. Επομένως, εάν ζούσα τότε, μάλλον θα ήμουν αντίθετος με τη δικτατορία. Και δεν το λέω για να το παίξω τσάμπα μάγκας. Δεν έχω κάτι να κερδίσω. Ούτε σύνταξη αντιστασιακού διεκδικώ ούτε θέση βουλευτή σε «προοδευτικό κόμμα».
Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω και ακούω την ανησυχία ορισμένων φίλων, γνωστών αλλά και συμπατριωτών μου για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Μέλη του ΛΑΟΣ με μέλη του ΠΑΣΟΚ. Με αφορμή την επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου οι φωνές εντείνονται και επισημαίνουν την αντίφαση.
Μισό λεπτό γιατί δεν καταλαβαίνω κάτι. Τις ενστάσεις για τα μέλη του ΛΑΟΣ τις κατανοώ και τις συμμερίζομαι. Τη διαφοροποίηση ..........
Υπάρχουν κάποιες έννοιες και αξιοκρατικές διαδικασίες που δεινοπαθούν από την κομματοκρατία, τον καιροσκοπισμό και την ιδιοτέλεια που παρασιτούν στην εκπαίδευση. Μια από αυτές είναι και η αξιολόγηση. Διαχρονικά, οι κόκκινοι συνδικαλιστές διαφωνούν πάντα με όλες τις ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας και για όλα. Φυσικά και με την αξιολόγηση. Η ΠΑΣΚ (ανεξάρτητη και αδέσμευτη παράταξη που όλως «τυχαία» πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ) διαφωνούσε με την αξιολόγηση στις γαλάζιες ημέρες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αφίσες και τα πανό με το σύνθημα «Όχι στην αξιολόγηση – χειραγώγηση»; Στις πράσινες ημέρες η αξιολόγηση μεταμορφώθηκε σε αναγκαιότητα. Η ΔΑΚΕ (ανεξάρτητη και αδέσμευτη παράταξη που όλως «τυχαία» πρόσκειται στη ΝΔ) λέει ότι όταν λέγαμε εμείς για αξιολόγηση εσείς διαφωνούσατε. Σειρά μας τώρα.
Στα πλαίσια είτε της ανασφάλειας και του φόβου είτε ενός άμετρου ...
Είναι κάποιες οριακές στιγμές στο θέατρο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, που οι πρωταγωνιστές απογυμνώνονται από τα ρούχα των ρόλων τους και εμφανίζονται με τα δικά τους .
Το ΠΑΣΟΚ, για δεκαετίες ολόκληρες έχτιζε το ρόλο της σοσιαλδημοκρατικής φιλολαϊκής λύσης. ‘’Για μεγάλες περιπέτειες δεν είμαστε, αλλά κάτι το καλύτερο για το λαό θα το σπρώξουμε…’’. Και τώρα είναι η ηγετική δύναμη του κοινωνικού κανιβαλισμού του κεφαλαίου σε βάρος της λαϊκής πλειοψηφίας. Επικεφαλής της χούντας ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Η ΝΔ πούλησε αντιμνημονικό αγώνα με ‘’νέο μίγμα’’ κοινωνικής πολιτικής για να δρέψει κοινωνική δυσαρέσκεια. Και έτρεξε τώρα, την ώρα του τριγμού, τη στιγμή της κατάπτωσης της κυβέρνησης Παπανδρέου στη λαϊκή συνείδηση, να προσφέρει τις πλάτες της, εν μέσω της απαραίτητης και υποκριτικής τσιριμόνιας και παζαριών της δεκάρας. Το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, πούλησε αντίσταση στο ‘’σάπιο πολιτικό σύστημα και στους διεφθαρμένους πολιτικούς’’ και αποδείχτηκε στους αφελείς οπαδούς του, απλό μαντρόσκυλο του συστήματος, που πίεζε σταθερά για τη λύση έκτρωμα που τελικά δόθηκε.
Να λοιπόν που η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα του ενωμένου περισσότερο από ποτέ αστικού μπλοκ εξουσίας, εμφανίζεται με την πολιτική μορφή μιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, με υποστήριξη και ΛΑΟΣ.
Είναι μια κυβέρνηση αστικής ενότητας, που προσπαθεί να περιβληθεί ......
Είναι πράγματι εντυπωσιακή, λυσσαλέα θάλεγε κανείς, η προσπάθεια που κάνουν τα ξεφωνημένα ΜΜΕ ώστε να «ξεχάσει» ο κόσμος τα δεινά του, την ανεργία, τη φτώχια, την εξαθλίωση, την πείνα, το ανύπαρκτο μέλλον του και να επικεντρωθεί στο ανούσιο, παραπολιτικό, θεάτρου σκιών ερώτημα, ποιος, δηλαδή, θα είναι ο δοτός πρωθυπουργός της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, μετά την «απόσυρση» του ακατονόμαστου! Λες και αυτό είναι το μέγα πρόβλημα της χώρας.
Και είναι αφάνταστα προκλητικό, να βλέπεις τις μούρες όλων αυτών (υπουργών, βουλευτών, κομματικών στελεχών), που μέχρι τώρα δεν τολμούσαν να ξεμυτίσουν απ’ το καβούκι τους, να βγαίνουν στα κανάλια και στα ραδιόφωνα και, με απύθμενο θράσος, να λένε, τάχα μου, τη γνώμη τους για τις «εξελίξεις», σαν να μη συνέβη τίποτα τα .....
Οι συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην απεργιακή συγκέντρωση στην πλ. Συντάγματος στις 20 Οκτώβρη, ανάμεσα στην περιφρούρηση του ΚΚΕ και ένα ετερόκλητο κομμάτι κόσμου, αποτελούν ένα τεράστιο πισωγύρισμα για τις λαϊκές κινητοποιήσεις που διεξάγονται εδώ και δυο χρόνια περίπου ενάντια στις πολιτικές του μνημονίου και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα. Όμως ακόμα μεγαλύτερο πισωγύρισμα από τα ίδια τα γεγονότα, είναι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι απόψεις και οι θέσεις που εκφράστηκαν σε σχέση με αυτά τόσο από τον Αναρχικό χώρο, όσο και από την Αριστερά, είτε από συλλογικότητες και οργανώσεις, είτε με προσωπικά κείμενα σε μπλοκ και ιστολόγια.
Γιατί εάν τα ίδια τα γεγονότα εξελίσσονται σε ενεστώτα χρόνο, εν βρασμώ, με μια σειρά τυχαίους και αστάθμητους παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να εξηγήσουν (όχι όμως να δικαιολογήσουν) την ένταση και την μορφή που πήρε αυτή η βίαιη σύγκρουση, η κατάθεση των απόψεων από τα συλλογικά ή προσωπικά υποκείμενα, οφείλει να ξεπερνάει το θυμικό, την μικροπολιτική σκοπιμότητα, την .....
Ο λαϊκός σεισμός της 19 και 20 Οκτώβρη με τα μαζικά συλλαλητήρια και καταλήψεις σε όλη τη χώρα είχε εγκληματική κατάληξη τον θάνατο, άμεσα ή έμμεσα από τη κρατική βία, οικοδόμου μαχητού του ΠΑΜΕ αλλά και τον τραυματισμό πολλών άλλων μελών του, είτε από ανθρώπους των υπηρεσιών του κράτους και του παρακράτους (η μετεμφυλιακή Ελληνική Ιστορία βρίθει από παρόμοιες προβοκατόρικες πράξεις) είτε από μια κατηγορία δήθεν αναρχικών που στη πραγματικότητα δεν έχουν καμιά σχέση με τη κλασική αναρχική θεωρία ή πράξη.
Πρόκειται δηλαδή για ένα νέο είδος μεταμοντέρνου «αναρχικού», o οποίος δεν διαθέτει καν αντισυστημικό πρόταγμα (όπως οι κλασικοί του αναρχισμού Μπακούνιν, Κροπότκιν και σύγχρονα ο Μπούκτσιν) αλλά είτε ασχολείται με επί μέρους αγώνες για τα δικαιώματα (γυναικών, μεταναστών κ.λπ.) είτε εκφράζεται με ένα είδος «λάιφ στάιλ» αναρχισμού—όπως εύστοχα τον ονόμασεο τελευταίος θεωρητικός του αναρχισμού, ο Μάρεϊ Μπούκτσιν που αναγκάστηκε να αποκηρύξει τον αναρχισμό στα γηρατειά του.
Αυτό το είδος «αναρχικού» εκφράζει ουσιαστικά την ιδεολογία της....
Όταν κάποτε ωριμάζει η αυθάδεια και η αναισχυντία στο μυαλό κάποιων ισχυρών κοινωνικών ομάδων, τότε αρχίζει και η επίθεση κατά των εκάστοτε ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων.
Έτσι περάσαμε μέσα από τις εποχές των βασιλιάδων, των αυτοκρατόρων και των τσάρων, οι οποίοι καταδυνάστευαν τους λαούς τους σε συνεργασία με τους στρατιωτικούς που απειλούσαν τη ζωή των απλών ανθρώπωνκαι τους ιερωμένους που απειλούσαν τη σωτηρία της ψυχής τους, μέσα σ’ ένα καλά οργανωμένο κλίμα απαιδευσίας, αμορφωσιάς και φτάσαμε στο σήμερα.
Σήμερα έχουμε εξουσίες ντυμένες με παραλλαγή δημοκρατίας και τραπεζίτες με το κοστούμι της ψευδούς παροχής ευημερίας μέσω απατηλών δανείων. Το παιχνίδι είναι....
Σχετικά με το εφάπαξ βοήθημα των δημοσίων υπαλλήλων και την σχεδιαζόμενη περικοπή του ποσού που αναλογεί στον κάθε συνταξιοδοτούμενο κατά 10% ή 15% ή 30% , όπως γράφεται, από την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, στα πλαίσια «διάσωσης» της οικονομίας, έχω να παρατηρήσω τα εξής :
1) Το εφάπαξ βοήθημα χορηγείται από το Ταμείο Προνοίας Δημοσίων Υπαλλήλων (Τ.Π.Δ.Υ.) στους συνταξιοδοτούμενους υπαλλήλους, μόλις βγουν στην σύνταξη. Στο Τ.Π.Δ.Υ. ασφαλίζονται υποχρεωτικά όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, από την πρώτη στιγμή της πρόσληψής τους, γίνεται κράτηση 4% επί του βασικού μισθού των κάθε μήνα και στα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας. Από 1/1/1993 η κράτηση 4% γίνεται στο σύνολο των αποδοχών, μηνός και δώρων. 2) Το ποσό που δίνεται σε κάθε υπάλληλο που συνταξιοδοτείται, υπολογίζεται σύμφωνα με τα έτη ασφάλισης, τον μέσο όρο των αποδοχών της τελευταίας πενταετίας πριν την συνταξιοδότηση και χορηγείται στον συνταξιοδοτούμενο, μόλις βγει στη σύνταξη.
Δηλαδή η απαίτηση του υπαλλήλου παραλαβής του εφάπαξ αρχίζει την ημέρα......
Επειδή ακούω ότι συζητείται η λέξη «αξιολόγηση» για τους εκπαιδευτικούς, θεωρώ υποχρέωσή μουνα επαναλάβω μερικές σκέψεις μου, που είχα προ μερικών ετών δημοσιεύσει.
Σε κάθε αξιολόγηση υπάρχει μια βασική αρχή:
α) Τι αξιολογείται β) Ποιος αξιολογεί γ) Γιατί αξιολογεί.
Ξεκινάω με το τι αξιολογείται
Πρώτον: με δεδομένο ότι οι γνώσεις που παίρνει ο εκπαιδευτικός από το Πανεπιστήμιο είναι κατά πολύ πλουσιότερες από τις γνώσεις που απαιτούνται να διδάξει, θεωρώ πως όλοι οι καθηγητές κατέχουν απόλυτατην ύλη τηςδιδασκαλίας σε Γυμνάσιο και Λύκειο, έστω και αν πολλές φορές είναι εκτός της ειδικότητάς τους (φυσικοί καλούνται να διδάξουν βιολογία, ιστορικοί λατινικά κ.α). Δε βρίσκω λοιπόν σε τι μπορεί να αξιολογηθεί ο καθηγητής στον τομέα αυτόν.
Δεύτερον: Ο τρόπος διδασκαλίας. Εδώ η πείρα με έχει διδάξει, πως δεν υπάρχουν κανόνες. Ο καθηγητής είναι υποχρεωμένος να προσαρμόζεταιανάλογα με τη ψυχολογία των μαθητών του, που φυσικά διαφέρει ανάλογα με την περιοχή......
Σε κάποιες παρόμοιες μ’ αυτές που ζούμε ιστορικές στιγμές, διαφαίνεται η αναγκαιότητα της γνώσης στη ζωή των ανθρώπων.
Να γνωρίζει καθένας την ιστορία του τόπου του και γενικά του κόσμου ολόκληρου.
Όχι μόνο την «καθαρογραμμένη» ιστορία των επίσημων βιβλίων που η εκάστοτε εξουσία παρέχει για αποστήθιση αλλά την ιστορική αλήθεια που απορρέει από βιβλία, πηγές, ντοκουμέντα, ποικίλες μαρτυρίες.
Γίνεται αντιληπτό σήμερα πόσο αναγκαίο είναι να παρακολουθεί κάποιος τα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα του τόπου, να συνδιαλέγεται, να μαθαίνει.
Για παράδειγμα πότε και για ποιους λόγους επαναστατούν οι άνθρωποι;
Ο άνθρωπος πουγνωρίζει, αντιλαμβάνεται για ποιους λόγους πρέπει να διεκδικεί τα δικαιώματά του, προπάντων όταν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του και παρόλα αυτά αδικείται κατάφωρα.
Καταλαβαίνει ότι αυτοί που του λένε να κάνει υπομονή και να μην αντιδρά διότι....
Με αγωνία περιμέναμε τις ανακοινώσεις του υπουργείου για την νέα μεταρρύθμιση στον χώρο της Τεχνικής – Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ( Τεχνολογικό Λύκειο ). Μετά τις πρώτες ανακοινώσεις, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι:
1.Είναι οπωσδήποτε θετικό το γεγονός ότι ιδρύονται « Τμήματα Ειδίκευσης Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης »εντός του τυπικού εκπαιδευτικού συστήματος και ενταγμένα στη λειτουργία του Τεχνολογικού Λυκείου, τα οποία θα προσφέρουν επαγγελματικά δικαιώματα επιπέδου 3, σύμφωνα με την οδηγία 36/2005.
2.Η δεύτερη αλλαγή που προβλέπεται για το Τεχνολογικό Λύκειο είναι τα « Τμήματα Γενικής Παιδείας », που δημιουργούνται στη Γ΄ τάξη και προσφέρουν μόνο Απολυτήριο Λυκείου και διέξοδο στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ( σύμφωνα με τις ισχύουσες γενικές διατάξεις για την εισαγωγή των μαθητών των Γενικών Λυκείων ). Είναι όμως προφανές ότι την επιλογή αυτή θα την ακολουθήσει ένας πολύ μικρός αριθμός μαθητών, αφού δεν θα υπάρχει δυνατότητα απόκτησης πτυχίου στην 3ετία ( θα χρειαστεί ένα επιπλέον έτος σε τμήμα Ειδικότητας ). Σε ορισμένες δε περιπτώσεις, όπου οι ενδιαφερόμενοι μαθητές θα είναι λιγότεροι από το όριο που θέτει το υπουργείο ( 15 μαθητές ), δεν θα μπορεί να δημιουργηθεί τμήμα και στην ουσία δεν θα υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης σε ΑΕΙ για κάποιον που το επιθυμεί.
3.Στην ανακοίνωση του υπουργείου γίνεται λόγος για « Απολυτήριο Λυκείου » για τα τμήματα Γενικής Παιδείας και « Απολυτήριο Τεχνολογικού Λυκείου » για τα τμήματα Ειδικότητας. Αυτός ο διαχωρισμός δημιουργεί ήδη προβληματισμό. Θα είναι ισότιμα τα δύο Απολυτήρια;Πιστεύω ότι θα πρέπει να εκδίδεται ένας τύπος Απολυτηρίου και για τις δύο περιπτώσεις ή εναλλακτικά, στον ίδιο νόμο, να περιγράφεται σαφώς ότι τα δύο Απολυτήρια είναι ισότιμα και κατ’ επέκταση ισότιμα με αυτό του Νέου Λυκείου( Γενικό Λύκειο ).
4.Το Τεχνολογικό Λύκειο του υπουργείου Παιδείας θα πρέπει να είναι ο μοναδικός φορέας παροχής Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης σε επίπεδο Λυκείου. Συνεπώς οι σχολές που λειτουργούν υπό την ευθύνη άλλων υπουργείων δεν πρέπει να μετεξελιχθούν σε Τεχνολογικά Λύκεια. ΙΕΚ - ΟΑΕΔ – σχολές άλλων Υπουργείων κ.λπ. θα πρέπει να περιοριστούν αποκλειστικά στο ρόλο της συνεχιζόμενης επαγγελματικής κατάρτισης, οργανώνοντας προγράμματα ενηλίκων, αποφοίτων οποιασδήποτε εκπαιδευτικής βαθμίδας, για να αναβαθμίσουν τις γνώσεις τους, να εξοικειωθούν σε νέες μεθόδους και τεχνολογίες, προκειμένου να ανταποκριθούν με μεγαλύτερη πληρότητα στις εξελισσόμενες ανάγκες των επαγγελμάτων και της παραγωγικής διαδικασίας. Θα μπορούσαν επίσης ( όπως αναφέρεται και στο κείμενο του υπουργείου για τα ΙΕΚ ) να παρέχουν υπηρεσίες σε επαγγελματικούς τομείς στους οποίους απαιτείται βραχύχρονη εκπαίδευση.
5.Η δυνατότητα εισόδου των αποφοίτων των τμημάτων Ε.Τ.Ε.Ε. στα ΤΕΙ χωρίς εξετάσεις θα ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση αν αποτελούσε το μοναδικό δρόμο για τα ΤΕΙ χωρίς εξετάσεις ( με την προϋπόθεση της πιστοποίησης).
6.Πριν ο μαθητής επιλέξει μια ειδικότητα θα πρέπει να γνωρίζει ποιο θα είναι το περιβάλλον της μελλοντικής εργασίας του και ποια ακριβώς τα επαγγελματικά του δικαιώματα. Όλες οι ειδικότητες του Τεχνολογικού Λυκείου θα πρέπει να.......
Ορισμένες διαπιστώσεις και σκέψεις από τη σύγκριση των προγραμμάτων σπουδών
του Τεχνολογικού Λυκείου και του ΤΕΕ
(ως προς τα επαγγελματικά μαθηματα)
Ενα σημείο, που δεν έχει αναδειχθεί στην πρόσφατη πρόταση του ΥΠΔΒΜΘ για το Τεχνολογικό Λύκειο, είναι ότι το πρόγραμμα σπουδών του Τεχνολογικού Λυκείου, όσον αφορά τα επαγγελματικά μαθήματα (Τομέα και Ειδικότητας) έχει πολλά κοινά σημεία με το αντίστοιχο πρόγραμμα των Τ.Ε.Ε. (1ου και 2ου Κύκλου).
Στον πίνακα, που ακολουθεί, έχει αντιστοιχηθεί το ωρολόγιο πρόγραμμα των Τομέων της Β΄Τάξης του Τεχνολ. Λυκείου με το πρόγραμμα των Τομέων της Α΄ Τάξης των ΤΕΕ 1ουΚύκλου. Επίσης τα ωρολόγια προγράμματα των Ειδικοτήτων του Γ΄καιΔ΄ έτους του Τεχνολ. Λυκείου με τα αντίστοιχα προγράμματα της Β΄Τάξης ΤΕΕ/1ου Κύκλου και Α΄ Τάξης/2ου Κύκλου:
- «Είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία»
Γιώργος Παπανδρέου, Οκτώβρης 2009
- «Τόση δημοκρατία έχουμε να δούμε από τη χούντα»
Σύνθημα στους τοίχους της Αθήνας
Με τη νέα πρόταση νόμου για τη διοίκηση της εκπαίδευσης, το Υπουργείο καταργεί το πλαίσιο που όριζε ο 1566/85.
Τι ισχύει μέχρι τώρα (1566/85)
Ο ισχύων νόμος προβλέπει:
· Κυρίαρχο και αποφασιστικό ρόλο του Συλλόγου Διδασκόντων, ο οποίος είναι υπεύθυνος για το πρόγραμμα, τις υπερωρίες, τα σοβαρά πειθαρχικά των μαθητών και κάθε σημαντική δραστηριότητα του σχολείου. Ο εκπαιδευτικός έχει, στα πλαίσια του Αναλυτικού Προγράμματος Σπουδών, κάποια παιδαγωγική ελευθερία.
· Συντονιστικό και όχι αποφασιστικό ρόλο του Διευθυντή, ο οποίος λειτουργεί ως primus inter pares(«πρώτος μεταξύ ίσων»), βοηθά και καθοδηγεί το Σύλλογο. Ο Διευθυντής δεν έχει τη δυνατότητα να επεμβαίνει στο παιδαγωγικό έργο ή να αξιολογεί(επιθεωρεί) τον εκπαιδευτικό. Ο Διευθυντής είναι, επίσης, υπεύθυνος για τα οικονομικά.
· Πολλαπλά επίπεδα διοίκησης με διάκριση διοικητικών(Προιστάμενοι, Διευθυντές εκπαίδευσης, κ.ά.) και παιδαγωγικών(Σύμβουλοι) αρμοδιοτήτων.
Το πλαίσιο αυτό, κατ’ανάγκην συμβιβαστικό, αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση και θεσμική αποτύπωση του εκπαιδευτικού κινήματος και του γενικότερου προοδευτικού ριζοσπαστισμού της Μεταπολίτευσης.
Τι θα αλλάξει-Η πρόταση του ΥπουργείουΑυτό το δημοκρατικό νομοθετικό πλαίσιο έρχεται να καταργήσει το Υπουργείο, επικυρώνοντας και θεσμικά την υποχώρηση του εκπαιδευτικού κινήματος και την αλλαγή των συσχετισμών σε βάρος των εργαζομένων.
Δημιουργεί, λοιπόν, ένα κάθετο, ιεραρχικό σύστημα διοίκησης, αρμόζον με τις τρέχουσες αντιλήψεις του συρμού περί «management» (ούτε καν «administration»). Στην πραγματικότητα, το πλαίσιο αυτό αποτελεί ένα ακόμη πιο παρωχημένο, αντιδραστικό, τριτοκοσμικό μοντέλο από το παλιό των........
Εδώ και 2 περίπου χρόνια, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, βιώνουμε αυτό που κάποιοι ονομάζουν κρίση χρέους και κάποιοι άλλοι κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όλοι όμως συμφωνούν πως πρόκειται για μία ακόμη κρίση του μετακαπιταλιστικού συστήματος.
Για να συνεχίσει το κέρδος των λίγων να είναι σε υψηλά επίπεδα απαιτείται δραστική μείωση του εργατικού δυναμικού, που σημαίνει ανεργία για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, και ταυτόχρονα μια σκληρή, άκαμπτη και επιθετική πολιτική, όχι μόνο σεοικονομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Απαιτείται μια πολιτική που θα κόβει την ανάσα της κοινωνίας, που θα παίρνει τον αέρα των πολιτών και του όποιου μαζικού κινήματος αντιστέκεται.
Με τις ευλογίες της τρόικας, η κυβέρνηση με την παρέα της, εξαφάνισαν τα δώρα στο δημόσιο τομέα, τα οποία δώρα δεν τόλμησε να αγγίξει κανένας εκτός από το «σοσιαλιστικό» ΠαΣοΚ.
Με βαριά την καρδιά των εργοδοτών και παρά τη «σθεναρή αντίσταση» της συνδικαλιστικής μας ηγεσίας, η κυβέρνηση με την παρέα της, μείωσαν τους μισθούς, έβαλαν χέρι στα περισσότερα επιδόματα και, συνεχίζοντας τη «φιλολαϊκή» πολιτική τoυς, θέλουν να ξεριζώσουν κοινωνικά και προνοιακά επιδόματα.
Επιδόματα ανεργίας, πολυτεκνικά επιδόματα και επιδόματα τριτέκνων..............
Αν αναλογιστούμε τα αλλεπάλληλα «επεισόδια» αλλαγών, που έχουν γίνει, στο Λύκειο όσο και στα εξεταστικά συστήματα, είναι φανερό ότι είμαστε αντιμέτωποι, για μια ακόμα φορά, με νέες περιπέτειες, που δεν συντελούν στον μετασχηματισμό δομών και περιεχομένου της εκπαίδευσης με σκοπό την άμβλυνση του ταξικού της χαρακτήρα.
ΕΙΧΑΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ του Γενικού, Πολυκλαδικού, Ενιαίου Λυκείου, των ΤΕΕ και ΕΠΑΛ, κ.ά. Είχαμε τις Γενικές Εξετάσεις, τις Πανελλήνιες, τις δέσμες, τις Πανελλαδικές, τις υποσχέσεις του «Εθνικού Απολυτηρίου» και της «ελεύθερης πρόσβασης», τις «δέσμες» και τις αυξομειώσεις των εξεταζόμενων μαθημάτων (άλλοτε 4, άλλοτε 12, άλλοτε 6), κτο. Για μια ακόμη φορά, γινόμαστε αποδέκτες εύκολων υποσχέσεων: καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, καταπολέμηση της παραπαιδείας, γενική παιδεία, εμβάθυνση, κ.ά. Τα πράγματα, ωστόσο, δεν είναι όπως προβάλλονται.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ το Λύκειο μένει εκτός σχολείου, μια και οριοθετείται σαφέστατα από τη μια μεριά το “Νέο Σχολείο” (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο) και από την άλλη το «Νέο Λύκειο». Η Α΄τάξη ορίζεται, επισήμως, ως «γέφυρα» από το Γυμνάσιο. Οι άλλες δύο ως τάξεις εμβάθυνσης και σταδιακής «εξειδίκευσης» που, σε συνδυασμό, συνιστούν μια άλλη προπαρασκευαστική «γέφυρα» προς την.......
«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο.............
Μέσα στο πλήθος των ιστοσελίδων διάφορων φροντιστηρίων που προτείνουν θέματα γα τις εξετάσεις και παρουσιάζουν μεθοδολογίες, ασκήσεις, επισημάνσεις, ξεφύτρωσε και η ιστοσελίδα του νέου φροντιστηρίου «Η Αννούλα», που χάρη στην γκρίζα διαφήμιση των ΜΜΕ κατατρόπωσε τις αντίστοιχες σελίδες των υπολοίπων.
Προς χάρη του ανταγωνισμού δεν ανακατεύτηκαν Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και άλλοι τέτοιοι θεσμοί, ώστε τίποτε να μη θυμίζει δημόσιο, επιστήμη, παιδαγωγικές αρχές, στόχους της εκπαίδευσης και τέτοια αναχρονιστικά. Ένα μαγαζάκι σαν όλα τα άλλα έστησαν οι άνθρωποι, με τα βιντεάκια του, τα ΣΟΣ, όπως κάνουν όλοι.
Τα έξοδα ελάχιστα, ενώ ΠΔΣ και ενισχυτική διδασκαλία έχουν σχεδόν καταργηθεί, αφενός γιατί κοστίζουν, αφετέρου γιατί εκεί διδάσκουν εκπαιδευτικοί, δεν έχει διαφημίσεις του κυβερνητικού έργου, δεν εκδίδουν δελτία τύπου της Αννούλας, δεν το παίζουν τα κανάλια.
Εξάλλου το πρόγραμμα είναι και πιλοτικό! Με τις μειώσεις των προσλήψεων, μη...........
Στη συνείδηση του μέσου πολίτη η σχέση πολιτικής και Εκκλησίας είτε μοιάζει εξ ορισμού αταίριαστη και παράλογη είτε επιβεβλημένη και ιστορικά τεκμηριωμένη. Ακόμη και μέσα στις σχολικές τάξεις υπάρχει ο προβληματισμός για το θέμα αυτό. Σε ένα δικό μου ερωτηματολόγιο προς τους μαθητές, οι εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις πως «δεν δικαιούται η Εκκλησία να παρεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα» και ότι «οφείλει να ασχολείται πιο ενεργά με την πολιτική ζωή» είχαν συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα ποσοστά αποδοχής. Ανάλογα με τη σκοπιά θέασης του ζητήματος έχουν όλοι δίκιο.
Η «πολιτική θεολογία» ως όρος και περιεχόμενο είναι συχνά καταχωνιασμένη κάτω από στρώματα ευσεβισμού, βολεμένης εσωστρέφειας και θρησκειοποίησης της Εκκλησίας. Η σωστή προσέγγιση του διαζευκτικού ερωτήματος του άρθρου περνάει από την αναζήτηση της φύσης και του ρόλου της Εκκλησίας αναφορικά με την έννοια της πολιτικής. Ορισμένες νύξεις (ετυμολογικά συγγενής λέξη με το νυστέρι) ίσως προκαλέσουν ξεφούσκωμα των στρωμάτων ασφαλείας και απόστασης από τη θεολογική αυτή πρόταση. α) Ο ίδιος ο Χριστός κατά την επί γης παρουσία Του και στο κήρυγμά Του χρησιμοποιούσε τον πολιτικό όρο «βασιλεία», ξεκαθαρίζοντας παράλληλα και σε όλους τους τόνους ότι αυτή δεν έχει κοσμικό περιεχόμενο. Παραπέμπω στη σύντομη συνομιλία που είχε με τον Πόντιο Πιλάτο και μάλιστα με τόσο δυσμενείς συνθήκες για τον Κύριο (Ιω. 18, 33-38). Μετά το θαύμα του χορτασμού πέντε χιλιάδων ανθρώπων έφυγε μακριά τους, όταν αντιλήφθηκε ότι οι ευεργετηθέντες είχαν σκοπό να Τον κάνουν βασιλιά (Ιω. 6, 14-15). Ο ίδιος βέβαια δεν δίστασε να αποκαλέσει «αλεπού» τον πολιτικό ηγεμόνα Ηρώδη όταν πληροφορήθηκε ότι αυτός ήθελε να Τον σκοτώσει (Λουκ. 13, 31-33). Και φυσικά, σε πρώτο πλάνο της κριτικής του Χριστού είναι η θρησκευτική και κοινωνική (συνεπώς και πολιτική) εξουσία των Γραμματέων και Φαρισαίων και η κακή χρήση αυτής. β) Αυτό που εύκολα διαπιστώνει κανείς είναι ότι υπάρχει σύγχυση (συχνά μάλλον σκόπιμη) σχετικά με την κατανόηση του όρου «πολιτική». Στο λεξικό της Νέας ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη αναφέρεται ως πολιτική «το σύνολο των...
Χθες στο Δημοτικό Κατάστημα του Δήμου Ξηρομέρου, πραγματοποιήθηκε συνάντηση εκπροσώπων του Δήμου και του προϊσταμένου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κ. Παλαιολόγου
Από πλευράς Δήμου συμμετείχαν ο Δήμαρχος κ. Σαμαράς, οι αντιδήμαρχοι κύριοι Λιβάνης, Γαζέτας, Λύτρας και κυρία Σαμαρά, ο γράφων κι ο κ. Καυμενάκης, δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας, καθηγητής φυσικής αγωγής, οι σύμβουλοι της μειοψηφίας κ. Τζαχρήστας, τέως Δήμαρχος Φυτειών και Ψηλός, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, διευθυντές σχολείων και πολλοί δημότες, κυρίως από τις Φυτείες.Θέμα της συνάντησης οι σχεδιαζόμενες καταργήσεις γυμνασίων – λυκείων στη περιοχή του Δήμου μας
Ομολογώ ότι ήμουν φορτισμένος συναισθηματικά. Από τη περασμένη Παρασκευή, οπότε και συζητήθηκε το θέμα στο δημοτικό συμβούλιο, ήμουν θυμωμένος, εκνευρισμένος. Έτσι ο επιθετικός μου λόγος στον κατά τα λοιπά συμπαθέστατο προϊστάμενο, ήταν φυσική συνέπεια.
Θυμήθηκα ότι πριν σαράντα περίπου χρόνια, καμιά τριανταριά παιδιά από τη Παλιομάνινα και τα γύρω χωριά πέρναγαν μια καθημερινή δοκιμασία. Ξυπνάγαμε στις έξι το πρωί και τρέχαμε αλαφιασμένοι να προλάβουμε το λεωφορείο, αγώνας δρόμου, βροχή και κρύο το χειμώνα, ζέστη το καλοκαίρι, στοιβαγμένοι στα παλιά χωρίς κλιματισμό λεωφορεία, πηγαίναμε στο Νιχώρι στο Γυμνάσιο. Άλλος αγώνας εκεί, της αποδοχής από τα παιδιά της έδρας, που είχαν τις παρέες τους, τις ομάδες τους και μείς στη γωνία σαν τιμωρημένοι, παιδιά ενός κατώτερου Θεού, προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τις ψυχικές μας ισορροπίες, να μη μας κυριεύσουν πλέγματα και πάθη. Και μετά ξανά περίμενε το λεωφορείο, πεινασμένοι, ταλαιπωρημένοι, γυρίζαμε στα χωριά μας με τα στομάχια μας ανακατεμένα. Με τι όρεξη, με τι ψυχολογία να διαβάσεις, να δημιουργήσεις, να ονειρευτείς!
Κι όμως πολεμήσαμε με πείσμα και πολλοί από μας προχώρησαν στα πανεπιστήμια της χώρας, έκτισαν καριέρες και γίνανε αξιόλογοι άνθρωποι
Όμως οι πληγές των μαθητικών μας χρόνων παραμένουν κάπου βαθιά μέσα μας και σε δεδομένη αφορμή μπορεί ξανά να ματώσουν.
Στο Δημοτικό Συμβούλιο της Παρασκευής αποφασίστηκε ομόφωνα να εκφράσουμε τη κάθετη αντίθεσή μας στα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας (χωρίς το Εθνικής πλέον) να καταργήσει το Γυμνάσιο της Παλιομάνινας και το Λύκειο των Φυτειών
Είναι ντροπή, είναι αίσχος αυτό που θέλουν να κάνουν. Μας γυρίζουν 40 χρόνια πίσω. Αυτά που εμείς περάσαμε πριν τόσα χρόνια θέλουν να τα εφαρμόσουν στους σημερινούς μαθητές. Εκατό παιδιά από Φυτείες και Παλαιομάνινα να γυρίζουν στους δρόμους του Ξηρομέρου, περιπλανώμενοι Ιουδαίοι, θύματα της πολιτικής ανοησίας της Υπουργού κ. Διαμαντοπούλου και της κυβέρνησης του Αβερελ Ντάλτον. Δε ταιριάζουν στο πολιτικό μοντέλο που θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση ισχυρίζονται....Μα τι λέτε βρε μασκαράδες,........
Ας δούμε πρώτα τι λέει ο Ken Robinson για την εκπαίδευση, στο πολύ ενδιαφέρον video που έδειξε ο Γ.Α.Π. στο υπουργικό συμβούλιο και στη συνέχεια ας προσπαθήσουμε να δούμε πίσω από τα επικοινωνιακά παιχνίδια και τις προσπάθειες εντυπωσιασμού:
Το σχολείο λοιπόν, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά γενικά, σκοτώνει τη δημιουργικότητα. Το σχολείο πρέπει να αλλάξει, να αλλάξει προσανατολισμό και δομή, για να σταματήσει να «παράγει» ανθρώπους που μπορούν να δώσουν μία και μόνο σωστή απάντηση. Το σχολείο δεν πρέπει να «παράγει» ανθρώπους σαν εργοστάσιο, πρέπει να βοηθάει τους ανθρώπους να καλλιεργήσουν την δημιουργικότητά τους. Ωραία, όλοι συμφωνούμε σ’ αυτό.
Οι εκπαιδευτικοί, καθώς και οι γονείς των μαθητών αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές, δηλαδή ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας, επιθυμούν ένα άλλο σχολείο από το υπάρχον. Ένα καλύτερο σχολείο. Ο πρωθυπουργός, η αρμόδια υπουργός, η αρμόδιοι υφυπουργοί και οι συν αυτούς προσπαθούν να πείσουν αυτό το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ότι επιθυμούν ακριβώς το ίδιο και μάλιστα να πείσουν την κοινωνία ότι οι βολεμένοι εκπαιδευτικοί με την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και οι συνδικαλιστές τους στέκονται εμπόδιο στα σχέδια του Υπουργείου που αν εφαρμοστούν θα έχουν σαν αποτέλεσμα το σχολείο που όλοι θέλουμε.
Μιλάνε για ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης και επιβάλλουν 30 μαθητές ανα τμήμα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Μιλάνε για αξιοποίηση υποδομών και εφαρμογή καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας και μειώνουν τον προϋπολογισμό για την παιδεία
Μιλάνε για συγχωνεύσεις και ιδρύσεις και εννοούνε συγχωνεύσεις και καταργήσεις, ερήμωση της επαρχίας, επιστροφή στη δεκαετία του 60…
Μιλάνε για διδασκαλία χορού θεάτρου, μουσικής και παγώνουν τις προσλήψεις
Και όλον αυτό τον παραλογισμό τον βαφτίζουν εξορθολογισμό
Αλλα εμείς θα κρατήσουμε με νύχια και με δόντια το νόημα των λέξεων…
Ζητάμε αύξηση του προϋπολογισμού για την παιδεία.
Ζητάμε 20 παιδιά ανά τμήμα στην πρωτοβάθμια και 20 -25 στη δευτεροβάθμια.
Ζητάμε γυμνάσια και λύκεια 9-15 τμημάτων (9-12 είναι η θέση της ΟΛΜΕ) αντί για παιδιά στοιβαγμένα σε τάξεις, αυλές και υποδομές που δεν τα χωράνε και αντί για σχολεία – ιδρύματα με περισσότερα από 300 παιδιά όπου η προσωπική επαφή μεταξύ μαθητών καθηγητών γίνεται ανέφικτη.
Ζητάμε δημοτικά σχολεία σε κάθε γειτονιά και σε κάθε χωριό (αν όχι νέα, διατήρηση αυτών που υπάρχουν).
Ζητάμε τμήματα ένταξης και ενισχυτικής διδασκαλίας
Ζητάμε ψυχολόγους στα σχολεία,
Ζητάμε αθλητικές εγκαταστάσεις και υποδομές, Θέλουμε ένα καλύτερο σχολείο.
Θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει σε όλα αυτά: μα έχουμε οικονομική κρίση, είναι παράλογο αυτό που ζητάτε. Δεν υπάρχουν λεφτά!.
Αν δεν υπάρχουν λεφτά για την παιδεία, ας μας το πουν ξεκάθαρα οι κυβερνώντες. Ας μας πουν ξεκάθαρα ότι λόγω της κρίσης, (για την οποία δεν ευθύνονται οι μαθητές), τον λογαριασμό θα πληρώσουν και οι μαθητές. Ας μας πουν ξεκάθαρα ότι το πρόγραμμα που εξαγγέλλουν είναι ένα πρόγραμμα που μοναδικό του στόχο έχει την μείωση των δαπανών για την παιδεία, στο πλαίσιο των θυσιών που πρέπει να κάνει ο λαός και τα παιδιά του για «να μπορέσει η χώρα να βγει στις αγορές». Ας μας πουν ξεκάθαρα ότι η υποβάθμιση της υγείας και της παιδείας είναι «μονόδρομος».
Αλλά δεν μας το λένε. Βαφτίζουν το πρόγραμμά τους «εξορθολογισμό» και «ποιοτική αναβάθμιση», υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας.
Ολοι μαζί, γονείς, μαθητές και δάσκαλοι – καθηγητές, ζητάμε το παράλογο απέναντι στον «εξορθολογισμό» τους.
Αρνούμαστε να πληρώσουν την κρίση τα παιδιά μας.
Μπορούμε να δώσουμε απάντηση.
Μπορούμε να δώσουμε σχήμα και πνοή στο σχολείο των αναγκών μας.
